‏نمایش پست‌ها با برچسب مقالات آموزشی. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب مقالات آموزشی. نمایش همه پست‌ها

تحليل تغييرات نيروي وارد بر كارگاه بر اساس تغييرات زاويه بين دو بازوي كارگاه

توسط: مجيد شهپريEmail: m.shahpari@gmail.com ,

پی نوشت: این مقاله چند روز قبل از حادثه بهمن 88 توسط مجید شهپری نوشته شده بود و در وبلاگ قرار گرفت . مجید دانشجوی فوق لیسانس هوا فضا بود که به نازگی فارق التحصیل شده بود . روحش شاد.....

يكي از مسايل مهم در برپايي كارگاه مقدار زاويه موجود بين بازوهاي كارگاه مي باشد همانطور كه مي دانيم هر كارگاه مصنوعي حداقل بايد داراي دو نقطه اتكا باشد كه با استفاده از رول يا ابزارهاي حمايتي مي توان اين نقاط اتكا را بدست آورد. زاويه اي ( a)كه تسمه يا طنابچه متصل به اين دو ابزار مي سازد در تقسيم نيروي وارد بر كارگاه نقش بسيار مهمي دارد (شكل(1)).اين امر در مورد بلوك هاي طبيعي نيز صادق است(شكل(2)).


در اين قسمت مقدار نيروي وارد بر هر بازوي كارگاه را توسط معادلات رياضي بدست مي اوريم :


اگر مقدار نيرويF را ثابت در نظر بگيريم، مي توان نتيجه گرفت مقدار نيروي x( مقدار نيرويي كه در حال وارد شدن به هر كدام از بازوهاي كارگاه مي باشد)كاملا به مقدار زاويه a وابسته بوده و در نتيجه مي توان با بهينه كردن مقدار اين زاويه، مقدار نيروي وارد بر كارگاه را به حداقل رساند.

M عددي بي بعد است كه نشان مي دهد چند برابر نيروي Fبه هر كدام از بازوهاي كارگاه وارد مي شود(X=MF).

اگر مقدار تغييرات Mرا براساس تغييرات زاويه a رسم كنيم(نمودار(1)) براحتي مي توان ميزان تغييرات نيروي وارد بر بازوهاي كارگاه را براي زواياي مختلف a مشاهده كرد. در نمودار(1)مقدار زاويه a را تا 180 درجه تغيير داده و بر اساس مقادير بدست آمده براي Mنمودار رسم شده است. ضمن اينكه مقادير دقيقM به ازاي زواياي مختلف در جدول(1)آورده شده است.



همانطور كه از نمودار مشاهده مي شود مقدار نيروي وارد بر هر كدام از بازوي كارگاه مي تواند از نيم برابر نيرويFتا 57 برابر نيروي Fمتغيير باشد.



حال براي اينكه بتوانيم اين تغييرات را بهتر مشاهده نماييم قسمتي از نمودار(1) را بزرگترمي نماييم(نمودار(2)).در نمودار(2)از مقادير Mهاي بزرگتر از 5 صرفنظر شده است تا نمودار گوياتر باشد. همانطور كه از نمودار مشاهده مي كنيد مقدار نيروي وارد بر هر كدام از بازوي كارگاه در زاويه صفر درجه، نيم برابر نيروي Fمي باشد كه در واقع نقطه مينيمم نمودار نيز بوده و بهترين زاويه براي برپايي كارگاه محسوب مي شود.

مقدار تغييرات نيروي وارد بر هر كدام از بازوي كارگاه براي افزايش زاويه تا 40درجه غير محسوس بوده و براي افزايش زاويه تا 60درجه ناچيز مي باشدولي براي زواياي بزرگتر از 60 درجه نمودار شيب شديدي پيدا كرده و مقدار تغييرات نيروي وارد بر هر كدام از بازوي كارگاه به طرز چشم گيري افزايش پيدا مي كند پس مي توان نتيجه گرفت مناسب ترين مقدار براي a،زواياي كوچكتر از 60 درجه مي باشد.









با تلاش دوست عزيزمون آقاي مجيد كاشيان طرح درس کلاسهاي تئوري و عملي آموزش نقشه برداری از غار آماده شده است براي دريافت طرح درس اينجا را كليك كنيد.






فرمت pdf حجم 1341 KB


نکات فنی در باشگاه دماوند


قابل توجه علاقه مندان به نکات فنی
در پی هماهنگی های به عمل آمده از این پس دقایقی از جلسات عمومی باشگاه در روزهای دوشنبه به بحث و طرح نکات فنی اختصاص خواهد یافت.

هدف از اجرای چنین جلساتی یادآوری و مرور مطالب ، طرح دیدگاهها بر روی پرسشهای بوجود آمده در بین دوستان به جهت یافتن جوابی صحیح می باشد .

قابل ذکر است دستاورد این جلسات به صورت مکتوب بر روی سایت و وبلاگ باشگاه دماوند قرار خواهد گرفت تا ضمن جمع آوری آرشیوی سودمند مورد استفاده دیگر دوستان نیز قرار گیرد . متقابلآ از دستاوردهای بدست آمده دیگر همنوردان نیز در این ضمینه استقبال خواهد شد.لذا دوستان عزیزی که تمایل به همکاری با گروه اجرایی این جلسات دارند و یا مایل به طرح سوالاتی در این رابطه هستند می توانند با آدرس ایمیلmkashian@yahoo.com مجید کاشیان تماس بگیرند.

موضوع طرح شده جهت تبادل افکار برای جلسه دوشنبه 4/9/87 حمایت روی بدن و بیان نکات کلیدی در این رابطه میباشد

سلام دوستان
لطفا موضوعهای پیشنهادی خود را با آقای مجید کاشیان مطرح کنید . این موضوع ها میتواند مربوط به شاخه فعالیتها و علاقه مندیهای شما باشد .
کوهپیمایی - سنگنوردی - دیواره - صعود یخچال - دره نوردی - صععود های زمستانی - هیمالیا نوردی ... باشد و
مدیریت , سامان دهی مطالب و ارائه آن به عهده آقای کاشیان می باشد .
به امید جلساتی پربار تر با همت همه دوستان
پرستو ابریشمی

اسپلِئوتراپی یا غار درمانی

(عکس فوق مربوط به غار نمکدان در جزیره قشم میباشد که به دلیل وجود حوضچه آب نمک اشباع در ورودی آن از سالهای دور به عنوان یکی از همین نمونه های مناطق آب درمانی یا غار درمانی مورد توجه اهالی بومی قرار گرفته است- عکس کاظم فریدیان)
--------------
اشاره:

»»» در راستای برگزاری اردوی بزرگ بین المللی غارنوردی ایران و در بهبوهه انجام کارهای فنی آن، یکی از دوستان مطلبی را ارسال کرد که دیدم خواندن آن شاید خالی از لطف نباشد.

البته این مطلب هیچ ارتباطی با غارنوردی و مسائل تکنیکی و فنی آن نداره، فقط میخواستم به اونهای که هی از ما میپرسن آخه این غارها چی دارن که شما ها چسبیدید به این غارها و این روزها با ایران رادیاتور و بخاریهای گاز سوز کسی دیگه تو غار نمیره و از این حرفها.... نشون بدم که که چرا ما اینقدر چسبیدیم به غار و غارنوردی!!! به خدا خواص درمانی داره!!! ما از قبل میدونستیم اما صداشو درنیاورده بودیم که غارها از هجوم آدما در امان باشند ;-)


با تشکر از الهام شیرازی برای ارسال ایمیل

----------------

در زبان یونانی اسپیلیلیو یعنی غار و برخی واژه اسپلیلیوتراپی را به معنی غاردرمانی می دانند .
انسان از دوران باستان از آثار غارها بر سلامتی خود آگاه بوده است .
در زمان جنگها ، مردم برای در امان ماندن از گزند دشمنان در غارها و معادن نمك ، برای هفته ها پنهان می شدند .
پس از اینكه مجبور بودند مدتها در غارها زندگی كنند فهمید كه علایم برخی از موارد سرفه ها ، گرفتگی بینی و سایر بیماریهای تنفسی در فضای غارها بهبود می یابند .
هنگامی كه انسانها در مورد این پدیده كنجكاو شدند ، اسپلیلیوتراپی شكل گرفت .
از این روش در مشرق زمین و اروپای مركزی برای سالها استفاده می شده است .
با افزایش آلودگی هوا و آب در قرن اخیر ، بیماریهای پوستی ، راشهای پوستی و تنفسی مانند آلرژی ، آسم ، مشكلات تنفسی نیز افزایش یافت .
علم پزشكی با داروها با این بیماریها مبارزه می كند اما برخی اوقات فقط علایم بیماری به ظاهر فروكش می كند و عوارض داروهای استفاده شده ، بیشتر از اثربخشی آنها است .
اسپلیلیوتراپی ، راه درمانی طبیعی برای برخی از بیماریها است و شامل گذراندن وقت در زمانهای كنترل شده در درون غارهای نمك و استفاده از یونهای منفی منتشر شده از نمكها است .
( البته نظریه یون منفی اخیرا شكل گرفته و طرفداران این نظریه روز به روز بیشتر می شوند ، با این حال برخی معتقدند كه آثار درمانی خاص هوای غارها را می توان ناشی از درصد بیشتر
گاز های دی اكسید كربن و برخی دیگر از گازها در هوای غارها نسبت به هوای آزاد دانست ) .
ذرات بسیار ریز نمك به فضای آلوئولها ( كیسه های هوایی ) ، برونش ها ( راههای هوایی ) و برونشیولها دست پیدا می كنند و مسیر راههای هوایی فوقانی و تحتانی را تمیز می كنند .
نمكهای استنشاق شده در غارها ، مخاط مجاری تنفسی را فعال می كند ، باكتری ها را می كشد و باعث كاهش التهابها می شود ، این كارها در مجموع باعث باز شدن راههای هوایی می شود .
( برخی از بیماریهای تنفسی مانند آسم ؛ باعث ایجار تنگی یا گرفتگی در راههای هوایی می شود و با باز شدن این راهها ، علایم این بیماریها بهبود می یابند )
البته منظور از نمك ، نمك طعام نیست بلكه سایر نمكهای معدنی است .
مركز اسپلیلیوتراپی در كوههای هیمالیا از 250 میلیون سال پیش ساخته شده است ، غارهایی دارای مفیدترین انواع نمكها برای انسان كه ازخشك شدن اقیانوسهای اولیه ، شكل گرفته است.
اسپلیلیوتراپی به تنهایی یا همراه با سایر درمانها می تواند برای بهبود یا كاهش علایم آسم و یا كاهش نیاز این بیماران به داروهای بتا آگونیست بكار رود .
تحقیقات نشان داده است كه این روش در درمان یا بهبود علایم بسیاری از بیماران موثر بوده است .
زمانی كه طوفان می شود و باران و رعد و برق ایجاد می شود ، هوا ، پر از اكسیژن و یونهای منفی می شود و در اصل این یونهای منفی هستند كه هنگامی كه پس از یك طوفان از منزل بیرون می رویم ، احساس آرامش را در ما ایجاد می كنند .
هوای موجود در برخی از غارها نیز درست همان خواص هوای پس از طوفان را دارد .
اسپلیلیوتراپی در درمان این بیماریها به كار می رود :
آسم ، آلرژی ها ، برونشیت مزمن ، سرفه ، سرماخوردگی و آنفولانزا ، سینوزیت ، فارنژیت ، عفونت های تنفسی ، پسوریازیس ، اختلالات هوشیاری ، میگرن ، افسردگی و اضطراب .
البته در این روش از تمام انواع غارها استفاده نمی شود بلكه از غارهایی استفاده می شود كه در آنها برخی از تركیبات معدنی خاص وجود دارد .
درمان در روش اسپلیلیوتراپی شامل قرار گرفتن در معرض هوای غارهای نمك برای یك ساعت در روز و در طول یك ماه است .
البته نیازی نیست برای این كار به هیمالیا سفر كنید !
اخیرا دستگاههایی ساخته شده اند كه توانایی تولید یونهای منفی را در فضای منزل یا اتاق شما دارند .


تهیه و ترجمه : گروه سلامت سیمرغ ـ

دكتر حامد تركماناختصاصی سیمرغ www.seemorgh.com/health

نحوه استفاده از تیبلاک

TIBLOC
ترجمه : افشین یوسفی
afshin_yousefi_k2@yahoo.com
اشاره:
این مقاله در مجله کوه شماره 48 - پائیز 86 یا همین عنوان نیز چاپ شده
اکثر سنگنوردان دنیا با شرکت فرانسوی PETZL و نو آوریهای آن در ساخت ابزارهای جدید آشنایی دارند. یکی از ابزارهایی که این شرکت چند سالی است به بازار عرضه کرده TIBLOC نام دارد که با وزنی معادل 39 گرم به عنوان جایگزین مناسبی به جای یومار در کارهای امداد و نجات و بالاکشیها مطرح شده است .
استفاده از این وسیله در عین حال که میتواند ساده و کارآمد باشد میتواند خطر ساز و دردسرآفرین هم باشد پس این نکته را هیچگاه فراموش نکنید که : یادگیری نحوه استفاده صحیح از ابزارهای سنگنوردی قبل از مصرف میتواند از بروز حوادث و مشکلات احتمالی جلوگیری کند .
نکاتی که در تصاویر زیر میبینید توصیه های ایمنی شرکت پتزل در مورد استفاده از این وسیله است .

1- نحوه اتصال بر روی طناب :
· این وسیله برای استفاده در روی طنابهایی با قطر 8 تا 11 میلی متر طراحی شده است.
· کارابین مورد استفاده بر روی این وسیله باید دارای مقطع دایره ای شکل با قطر 10 الی 12 میلی متر باشد . (از کاربینهای با مقطع T شکل پرهیز شود )
· نحوه صحیح اتصال این وسیله بر روی طناب مطابق با شکل زیر میباشد .(شکل 1)

2- روشهای استفاده :
A: با این روش شما میتوانید از کارابین به عنوان دستگیره بالا برنده استفاده کنید. در این روش شما بایدبا شصت خود نحوه نشستن تیبلاک را روی طناب اصلاح نمایید
! : برای پایین آوردن این وسیله هیچگاه نباید به بالای ابزار فشار وارد کرد و یا اینکه آن را در روی طناب کشید . چون این کارها میتواند آسیب جدی به روکش طناب وارد سازد .
B: برای پایین آوردن این وسیله میتوانید آنرا با سه انگشت نگه داشته و سپس به سمت پایین حرکت دهید. (شکل2)

3- بالاکشیها :
A: قبل از استفاده جهت قفل شده تیبلاک را چک کنید.
· توجه داشته باشید که در این حالت طناب نباید تنها از تیبلاک عبور کند . بلکه باید از داخل کارابین هم رد شود. B: برای حرکت دادن طناب میتوانید مطابق شکل زیر عمل کنید.(شکل3)

C: از تیبلاک میتوانید به صورت زیر در سیستمهای قرقره ساده استفاده نمایید. توجه داشته باشید که در این سیستم باید تیبلاک را از نظر قفل و چفت شدن با طناب کنترل نمایید در غیر اینصورت این کار را باید دستی انجام دهید . همیشه زاویه سیستم بارکشی خود را با توجه به جهت کارگاه تنظیم نمایید .

4- صعود میمونی :
شما میتوانید از دو تیبلاک برای صعودهای میمونی استفاده نمایید (یکی بر روی صندلی و دیگری برای پا )
· در این روش شما باید دقت کنید که برای بالا آوردن تیبلاک پا از خود بدنه تیبلاک و کاربین مربوطه استفاده کنید . بالا آوردن این وسیله توسط طناب خسارت جبران ناپذیری را به روکش طناب شما وارد می سازد .
· در یک سیستم غارنوردی تیبلاک میتواند جایگزین مناسبی برای یومار پا باشد.

5- حرکت بر روی طناب :

شما میتوانید بوسیله یک تیبلاک و تسمه اسلینگی که به صندلی متصل میشود به راحتی بر روی طنابهای ثابت حرکت کنید.(شکل 5)


ماخذ: کاتالوگ تخصصی تیبلاک - شرکت پزل فرانسه

سوال در مورد حلقه صندلی

يك سوال ساده
تمام كساني كه مبادرت به سنگ نوردي كرده اند بارها شاهد بوده اند كه دوستانشان به دو صورت كارابين را به صندلي وصل مي كنند
* گروه نخست كساني كه كارابين را به حلقه اتصال جلو تونيك مي اندازند
*گروه دوم آنان كه آن را به دو قسمت اتصال كمر و حلقه هاي پا وصل ميكنند.
در چند مورد كه از گروه دوم دليل كارشان را پرسيدم، تنها اطمينان بيشتر و يا تاكيد يكي از مربيان بر لزوم استفاده از اين روش را بيان ميكردند اما هر بار در مقابل اين پرسش قرار مي گرفتند كه در كدام يك از منابع قابل استناد موجود در دنياي سنگ نوردي و يا دفترچه راهنماي شركتهاي سازنده اين نوع ابزار (هارنس و كارابين ) به اين روش اشاره گرديده كلامي جز سكوت بر زبان نداشته اند.
از دوستاني كه اطلاعات موثقي در اين مورد دارند درخواست ميكنم كه آن را ذكر كنند . مطمعنا مورد استفاده ديگر دوستانمان نيز قرار خواهد گرفت.
با تشکر : مجید کاشیان
(دوستانی که میخواهند در این بحث فنی شرکت کنند، نظرات خود را به ایمل اعضای هیئت تحریریه ارسال کنند)
----------------
کاظم فریدیان:

سلام مجيد
در مورد حلقه اتصال هارنس چند نكته به نظرم مي‌رسد كه به عرض مي‌رسانم.

در هارنس‌هايي كه حدود ده سال قبل و يا بيشتر توليد شده بود بعضن در كاتالوگ تذكر داده شده بود كه از حلقه اتصال براي حمايت نفر سرطناب استفاده نشود.
در هارنس‌هاي جديد به لحاظ ايمني حلقه اتصال براي همه‌گونه استفاده طراحي شده و مي‌شود براي فرود وحمايت در هر حالت از آن استفاده كرد.

با اين وجود من به سنگ‌نوردان توصيه مي‌كنم كه در شرايط عادي صعود، "طناب" و "خودحمايت" و در صورتي كه براي فرود از تسمه‌اي مجزا استفاده مي‌كنند آن تسمه را هم به موازات حلقه اتصال از دو قسمت كمر و پاها عبور دهند و حلقه اتصال را آزاد بگذارند.
به اين ترتيب در صورت نياز به ايجاد اتصال جديد در ميانه كار (كه شايد به دليل پيش‌آمد و شرايط اضطراري باشد) حلقه اتصال آزاد بوده و عبور دادن طناب و يا كارابين از آن به سادگي ميسر خواهد بود. در صورتي كه اگر از ابتدا از حلقه اتصال استفاده شود در زمان نياز هم حلقه اتصال و هم حلقه‌هاي جداگانه كمر و پاها زير بار بوده و عبور دادن كارابين و يا طناب در چنين شرايطي هميشه ساده نخواهد بود.

در صورت مفهوم نبودن توضيحات ناقص‌ام ياد‌آوري بفرماييد تا حضورن خدمت‌تان عرض كنم.

پيروز باشيد

آمادگی جسمانی در کوهنوردی- شهرام عباس نژاد

اشاره: این مطلب نوشته آقای شهرام عباس نژاد از دوستان و اعضای باشگاه دماوند است که در وبلاگشان درج نموده که به تازگی آدرس اوون رو برای من ارسال داشته اند. ضمن آرزوی موفقیت برای اشان توجه شما را به خواندن این مطب جلب مینایم



آمادگی جسمانی در کوهنوردی

داشتم آمار وبلاگمو نیگاه میکردم. دیدم دیروز آخر وقت یکی وبلاگ منو برای آمادگی جسمانی در کوه نوردی در حین سرچ دیده .
تصمیم گرفتم که از این به بعد یه چند جلسه ای به این موضوع بپردازم . هر چند که مربی و دوست عزیزم سیاوش محمد ولی زاده اعتقاد داشت بهترین بدنسازی برای کوه نوردی خود کوه نوردیه . ومن هم این اصلو کاملا قبول دارم . البته کوه نوردیه اصولی.
بدن یک کوه نورد نیاز به استقامت عضلات (از انگشتان تا قلب)و آمادگی مفاصل دارد. که باز مورد دوم نیز به مورد اول بر میگردد .
از نظر من کوه نوردی یک زندگیست و یک عمر ما باید از آن لذت ببریم نه اینکه در دوران پیری نتوانیم قدم از قدم برداریم . یادی میکنم از آقای حاج محمدی که در سن ۶۰ سالگی نیز برنامه سرپرستی میکرد .
بعضی عضلات در صورت ضعف باعث آسیب دیدگی مفاصل میشوند و اینها برای یک کوه نورد بسیار اهمیت دارند مثل ساق پا ومچ . چهار سر زانو و مینیکس زانو .فیله و کمر .
البته استفاده از وزنه های سنگین در تقویت عضلات جنب مفاصل اصلا منطقی نیست و باید احتیاط نمود (حتی المقدور زیر نظر یک مربی بدنساز با قید اینکه بگویید کوهنورد و سنگ نورد میباشید ).
دسته دوم عضلاتی هستند که در طی فعالیت شما به توان آنها نیاز دارید مثل قلب .ساعد . پشت بازو . ران . شکم . گردن . کتف که تمامی آنها بصورت یک بافت فشرده نه منبسط مورد نیاز میباشد .
اما موردی که مخصوصا در تمرینات مداوم سنگنوردی باید مد نظر داشته باشید پیش بینی دوران استراحت برای عضلات میباشد . مثلا برای هر ۴۵ روز تمرین مداوم حتما ۷ تا ۱۰ روز استراحت میکردم . این به نظر خیلی از ورزشکاران و صاحب نظران علم پزشکی ورزش مانع از آسیب دیدگی حین فعالیت و تمرین میشود و در سنگ نوردان مخصوصا برای سلامت رباط ها و تاندونها مفید میباشد .


پروسيك يا بدون پروسيك؟
در برنامه اي كه به همراه چند تن از دوستان در غار يخ مراد اجرا كرديم، چند نفر بدون توجه به توصيه هاي سرپرست فني تيم به هنگام فرود چاه 15 متري انتهاي غار از گره پروسيك استفاده كردند كه يكي از آنان به علت قفل شدن گره پروسيك در قسمت كلاهكي مسير متوقف گشت. با اين كه شخص نام برده از توانايي بدني خوبي نيز برخوردار بود، ولي با توجه به شرايط پيش آمده و با توجه به تلاشهاي بسيار قادر به آزاد سازي خود نبود. كه در نهايت توسط چاقويي طنابچه پروسيك را بريده و فرود را ادامه داد.

اين اتفاق باعث شد كه توجه بيشتري به اين مهم كنم.
نخستين باري كه هنگام فرود در غاري با تكنيك نگه داشتن انتهاي طناب فرود توسط شخص ديگري آشنا شدم اين سوال برايم مطرح گشت كه آيا اين روش صحيح ميباشد يا خير؟ سپس با طرح آن در بين مربيان با تجربه اي كه مي شناختم جوياي جوابي مناسب برايش بودم. عده اي آن را كاملا مردود و گروهي نيز در تاييد آن برآمدند. كه از دلايل آنان ميتوان به لزوم استفاده مكرر از دستها هنگام عبور از مجاري تنگ چاهها يا سطوح لغزنده و گلي ديوارهها. و يا احتمال زياد برخورد ريزشهاي احتمالي با شخص فرود رونده را مي توان از آن برشمرد.

به ياد داشته باشيم كه در غارنوردي بر روي يك رشته طناب فرود ميرويم و چنانچه حادثه اي براي شخص فرود رونده اتفاق افتد در صورت استفاده از گره خود حمايت دستيابي به او در صورت وجود طناب اضافي نيز كاري بس دشوار است. اين سوال همچنان ذهن من را به خود مشغول كرده بود تا اينكه در صفحه 117 طرح درس مربيگري سنگنوردي درجه 3 مخصوص مربيان به اين نكته برخوردم:

براي آشنايي كارآموزان با نحوه فرود، ابتدا آنها بدون استفاده از گره خود حمايت فرود مي آيند تا كاملا حواس خود را معطوف نحوه كار با هشت نمايند. براي حمايت يك نفر ديگر از كارآموزان بايد انتهاي طناب را از پايين در دست بگيرد. در صورت نياز او با كشيدن انتهاي طناب سرعت فرود نفر بالا را كنترل ميكند.


سپس بر آن شدم تا از يكي از فعالترين مربيان كشور كه در زمينه آموزش، تلاشهاي تحسين برانگيزي را انجام داده جوياي اين پرسش باشم. در زير ايميل ارسالي خود را به همراه جوابي كه جناب آقاي علي پارسايي برايم ارسال كردند را عينا برايتان درج ميكنم .


سلام
آيا نگه داشتن انتهاي طناب هنگام فرود نفرات در دانش كوهنوردي امروز عملي صحيح ميباشد؟
در صورت مثبت بودن جواب، اين عمل در تاريكي درون غارها و يا در ديواره هايي كه شخص فرد رونده در ديد مستقيم نفري كه انتهاي طناب را در دست دارد، قرار نداشته باشد. چگونه توجيه ميگردد؟
بهترين ابزار فرود در برنامه هاي دره پيمايي و غار نوردي چيست؟
آيا استفاده از ابزارهاي قفل شونده در چنين برنامه هايي جايز ميباشد؟
با سپاس فراوانمجيد كاشيان


جواب آقاي علي پارسايي:

سلام

بله اين كار كاملا درست و صحيح می باشد شما در حين سنگنوردي هم در بيشتر مواقع هم طناب خود را نمی بينيد و فقط از روی نبض طناب به حركات او پی می بريد.
به ياد داشته باشيد هدف اصلی اين كار كنترل نفر در عدم اصابت به زمين و يا در رفتن از انتهای طناب است بنابر اين با تمرين شناسايی نبض طناب و توالي حركات می توان به خوبی از اين روش در تاريكی و يا هر موقعيتی استفاده كرد.
ابزار فرود در دره پيمايي بنا به سليقه و امكانات می تواند پيرانا باشد بشرط بكار گيري درست
http://en.petzl.com/petzl/SportActivite?Activite=6

اما من به شخصه گری گري را ترجيح می دهم و يا STOP

در باره خود حمايت: ببينيد روال كار در دره پيمایي اين است كه نفر اول كه از همه با تجربه تر است اول پايين می رود
بعد با كنترل هاي طناب بقيه را هدايت مي كند.

البته در بسياری از جا ها اين امكان نيست مثل زير آبشارها. طبيعتا در چنين جايی وجود پروسيك می تواند در شرايطی مشكل ساز باشد.
اگر نياز حس شد تركيب شانت با ابزار فرود بسيار كارا تر از گره پروسيك است چون شانت گير نمي كند حتي بر روی طناب خيس و براحتي آزاد می شود.
در غار نوردی بايد و بايد از ابراز فرود خود قفل شونده استفاده كنيد. بهترين آن استاپ است . بدليل امكان پاك كردن قرقره ها از گل و لاي.
http://en.petzl.com/petzl/SportConseils?Conseil=43&Activite=26
گری گري هم خوب است ولی اكثر غارنوردان استاپ را ترجيح می دهند.
در باره خود حمايت من فكر مي كنم بودن آن بسيار مفيد تر از نبودن آن است . حتي با استاپ و يا گری گري.
باز هم تاكيد می كنم تجربه و تمرين می تواند بسياری از مشكلات را حل كند.

موفق باشيد


چنانچه مي بينيد ايشان در اولين جمله در تاييد اين عمل بر مي آيند ولي بعد از چند سطر در جمله اي ديگر چنين بيان ميكنند كه : در غار نوردي بايد و بايد از ابزار خود قفل شونده استفاده كنيد....و بودن خود حمايت را از نبودنش مفيد تر ميدانند. سپس چنين شبهه اي برايم بوجود آمد كه گويا به نظرشان كاربرد اين تكنيك تنها در سنگنوردي صحيح مي باشد. و اين موضوع باعث گرديد كه در ايميل ديگري نظرشان را جويا شوم. جوابيه ارسالي آقاي پارسايي چنين بود: بله صحيح است، اما يادمان باشد، اگر طناب خيس و غير استاتيك باشد و هماهنگي بين نفرات نباشد باز احتمال بروز خطر است پس بهتر است از ابزار خاص اين كار استفاده كنيم.
سپس به كمك دوست عزيزم كاظم فريديان متن بالا را براي تني چند از صاحب نظران اين رشته ارسال كرديم كه از آن جمله جناب آقاي بابك ضيا در نامه اي ديدگاه خود را براي ما چنين بيان نمودند.



سلام
نامه آقای کاشيان و جواب آقای پارسایی را چندین بار مرور کردم . اینکه نظر مرا هم جویا شده اید نظر لطف شما است. چرا که جایگاه خود را در این سطح ندانسته و نمی دانم. من در ابتدا ذکر چند نکته را ضروری می دانم.
1- مطالب ذکر شده حاصل مطالعات و تجربیات شخصی است. لذا به هیچ عنوان معتقد نیستم از آن به عنوان مرجع استفاده شود. به بیان ساده تر فقط جهت اطلاع عرض می کنم و مسئولیتی را به عهده نمی گیرم.
2- مطالعات و تجربیات بنده بیشتر در مورد سنگنوردی و فرود آبشار است. اطلاعات و تجربیات من در زمینه گرایش غارنوردی بسیار اندک است. لذا فضای مورد نظر من نیز دیواره های سنگنوردی و آبشارها است و نه اعماق غارها.
3- بنده مطالبی را در وبلاگ گروه کوهنوردی دانشگاه امیرکبیر (
www.autclimbing.blogfa.com) تحت عنوان داستانهای واقعی انتشار داده ام. از اتفاق سه داستان بی ارتباط با موضوع بحث نیست و فکر کنم مطالعه آن مفید باشد. من در متن به این داستانها ارجاع داده ام.

به برداشت من،موضوع بحث این است که آیا در فرود (با توجه به بند 2 در مناطق سنگنوردی و یا آبشارها) از طنابچه پروسیک استفاده کنیم یا خیر؟ و در صورت حذف پروسیک،چه جایگزینی در نظر بگیریم؟

اجازه دهید در ابتدا از دیدگاهی معکوس به قضیه نگاه کنیم. چرا از پروسیک استفاده نکنیم؟ به خاطر اینکه قفل می کند و ما را به دردسر می اندازد؟ این ضعف پروسیک چقدر خطرناک است؟ آیا روشهایی برای برخورد و مقابله با این ضعف وجود دارد؟ در یک فرود، پروسیک چرا باید قفل کند؟ آیا این "قفل شدن" به خاطر کم تجربگی نفر در هنگام فرود است(که از نظر من در بسیاری از موارد همینطور است) و یا اینکه شرایطی خاص منجر به این مشکل شده است؟ آیا برای باز کردن یک پروسیک قفل شده، صرفاً توانایی بدنی خوب و تقلای بیش از حد، کارساز است؟
بهتر است با طرح سوالات اینچنینی ابعاد مسئله را گسترده تر و به عبارت دیگر پیچیده تر نکنم. از این پس دیدگاه شخصی خود را بیان می کنم.

پروسیک یک پشتیبان(backup ) است. سیستمی که در حالت عادی باید غیر فعال باشد و در شرایط خاص وارد عمل شود. پروسیک از نظر من یک پدیده است. در کمال سادگی و ارزانی وظیفه اش را به نحو احسنت انجام می دهد. "جلوگیری از سقوط" . بحث ایمنی جان یک انسان است و برای چنین موضوع مهمی لازم است محتاط باشیم و به این سادگیها حکم به حذف یک سیستم ندهیم.
شخص با استفاده از یک ابزار خاص در حال فرود است. به هر دلیلی سیستم اصلی فرود دچار اشکال می شود. این اشکال فقط این نیست که شخص طناب فرود را رها کند. بله در صورتیکه شخص طناب را رها کند و ابزار فرود مثلاً هشت فرود باشد، یک نفر می تواند با کشیدن طناب از پایین عمل "جلوگیری از سقوط" را انجام دهد. اما آیا برای حالات دیگر هم می توان چنین کاری کرد؟ بحث شرایط اضطراری است و می توان با کمک تخیل انواع شرایط را متصور شد. مثلاً یکی از این حالات می تواند وضعیتی باشد که در بخش اول داستانهای واقعی برای بابک ضیاء به وجود آمد.
اجازه دهید جمله کلیدی بحث خود را عنوان کنم:
تا آنجاییکه مقدور است حکم به حذف پروسیک ندهیم.
پروسیک سرعت فرود ما را کاهش می دهد. پروسیک ممکن است قفل می شود. تا آنجاییکه مقدور است مانع قفل شدنش شویم. با تمرین می توان احتمال قفل شدن پروسیک را در یک فرود عادی به نزدیک صفر رساند. حال با تمام تفاصیل پروسیک قفل شد. اگر یک نفر در شرایط تمرینی پروسیک خود را عمداً قفل و سعی در بازکردنش بنماید. در شرایط واقعی با رعایت خونسردی و تمرکز به مراتب راحتتر از پس مشکل بر خواهد آمد. تمرین و تمرین و بازهم تمرین. استفاده از گره های مشار یا فرانسوی باعث می شود که با "قفلهای" خوش خیم تری مواجه شویم. تمام این موارد را از این بعد عنوان می کنم که با پروسیک کنار بیاییم و به این راحتیها حذفش نکنیم.
پروسیک حتی به تنهایی کافی نیست. ممکن است در شرایطی کفاف ندهد.(یک داستان واقعی بخش دوم). بحث ایمنی است و برای چنین موضوعی بازهم اگر علاوه بر پروسیک یک نفر انتهای طناب را کنترل کند، زیاد متضرر نشده ایم.
پروسیک در شرایطی ممکن است بلای جان شود.(یک داستان واقعی – بخش چهارم) و از نظر من فقط زیر شلاق جریان آب باید قید آنرا بزنیم. این بخش شامل تبصره "مقدور نیست" می شود و در چنین حالاتی تن به حذف آن و استفاده از حالات جایگرین می دهیم. هرچند ممکن است این حالات جایگزین نتوانند تمامی محدوده عملکرد یک طنابچه فسقلی هزارتومانی را پوشش دهند. بنده تجربه استفاده از شانت را ندارم. بخصوص اینکه نمی دانم به راحتی پروسیک آیا می توان هم برای یک رشته و هم برای دورشته، از این وسیله استفاده کرد یا خیر؟ اما فقط جایگزینی شانت با پروسیک را یک جایگزینی نسبتاً کامل می دانم.
جمع بندی می کنم. من در برنامه های فنی از کلیه همراهانم می خواهم که حداقل دو طنابچه پروسیک به صندلیشان متصل باشد. یک چاقوی تیز طناب بر هم از واجباتی است که هر شخص باید در برنامه های طبیعت همراه داشته باشد.
شاد و تندرست باشید.
بابک ضیاء – 11 اردیبهشت 86


ضمن تشكر بسياراز آقاي علي پارسايي و آقاي بابك ضيا به دليل سفر آقاي فريديان، ارتباط من با ديگر اساتيدي كه قول مسايد جهت ارسال ديدگاههاي خود را داده بودند، موقتا قطع گرديده .لذا با توجه به نكات ياد شده، از ايشان و كليه همنوردان گرامي كه در اين زمينه داراي تجاربي مي باشند، در خواست ميكنم كه چنانچه با مواردي اضافه بر آنچه ذكر گرديد برخورد داشته اند كه باعث كسب تجربه اي جديد برايشان شده ، با طرح آن در اينجا ديگر دوستانشان را نيز از آن بهرمند سازند.
مطمعنا مطالعه آن براي ديگران نيز مفيد خواهد بود.
با سپاس فراوان
مجيد كاشيان
mkashian@yahoo.com

ساخت دیواره های خانگی


نوجه : این مقاله برگرفته از کتاب یخنوردی و صعودهای ترکیبی است، همچنین این مقاله در مجله کوه شماره 38 نیز به چاپ رسیده است.


ساخت يك ديواره خانگي ميتواند كمك بزرگي براي تمرينهاي شما در خارج از محيط طبيعت باشد .
براي ساخت يك ديواره خانگي شما احتياج به يك فضاي مناسب ،‌مقداري تير چوبي ،‌ تخته هاي چندلا و كمي مهارت و حوصله در سر هم كردن آنها داريد .
براي ساخت ديواره شما ابتدا بايد سازه اي از چوب يا فلز را مطابق با نياز ، طرح و فضاي موجود خود ايجاد كنيد سپس تخته هاي چند لا را با پيچ يا پرچ به اين سازه متصل كنيد . در آخر سر هم با اضافه كردن گيره هاي مصنوعي كه خود آنها را هم ميتوانيد از جنس چوب يا سنگ درست كرده و يا اگر حوصله ساخت آنها را نداشتيد از فروشگاههاي مربوطه تهيه و به ديواره تان اضافه كنيد .


1- طراحي و ساخت سازه مورد نظر


2- نصب تخته ها بر روي سازه


3- اتصال بوسيله پيچ يا پرچ


5- نصب گيره هاي چوبي يا مصنوعي
6-ديواره آماده است
اكنون شما ميتوانيد به تمرين بپردازيد .



افشين يوسفي
بخش چهارم - حمایت های ساده برف با طناب

تهیه و تنظیم : افشين يوسفی

Afshin_yousefi_k2@yahoo.com

عکس ها از کتابهاي:
Mountaineering, the freedom of the hills- 4th edition
THE Handbook of climbing


با توجه به فرارسیدن فصل سرما و پوشیده شدن کوها از برف، لزوم فراگیری اصول اولیه گام برداری و صعود و فرود از مناطق برفی و برفچال ها همواره احساس شده. برای این منظور همیشه توصیه شده که قبل از اینکه به کوه بروید و خود را با کوهستان و خطرات آن درگیر کنید، بهتر است اصول و قوانین اولیه این کار را فرا بگیرید.
توصیه من به شما دوستان کوهنورد این است که قبل از اینکه این موارد را شخصا تجربه کنید یا اینکه سعی کنید آنها را از مقالات و کتاب ها فرابگیرد، این تکنیکها را در کلاسهای کارآموزی یا در نزد اشخاص با تجربه فرابگیرید.
نکته بعدی اینست که تکنیکهای حماتیی که در این مقاله آورده شوده تمام تکنیکهای مربوط به مسائل صعود و حمایت نیستند و هر کوهنوردی ممکن است با توجه به شرایط و توانایی های خود از روشهای دیگری هم استنفاده کند. این چند شکل حمایت که در زیر به آنها اشاره میشود جزء ساده و پایه ترین اشکال حمایت روی شیبهای برفی و برفچالها هستند.
توجه داشته باشید که این اشکال حمایت فقط و فقط برای حمایت ساده روی برف چالها هستند و در شرایط یخ و یخچال شکل پیشرفته تری به خود میگیرند.


استفاده از کلنگ در ایجاد کارگاه
همانطور که در فصل های قبل گفته شد، یکی از کاربردهای کلنگ به عنوان پای سوم کوهنورد، ایجاد تعادل و حمایت برای شخص صعود کننده است.
یکی دیگر از کاربردهای مهم کلنگ، ایجاد کارگاه برای حمایت نفرات بوسیله ابزارهای موجود در تیم است.
برای زدن کارگاه با کلنگ روشتهای متعدی وجود دارد که از جمله مهم ترین آنها کارگاه دفن کلنگ به روش T و روش افقی است که این کارگاه ها جزء ایمن ترین و مقاوم ترین کارگاهای برف محسوب میشوند.

کارگاه دفن کلنگ ساده به روش افقی
شکل 17



کارگاه های دفن کلنگ به روش T
شکل 18



روش ساده تر دیگری به نام روش عمودی نیز وجود دارد که برای کارهای سبک تر مورد استفاده قرار میگیرد
شکل 19



حمایت ساده نفرات بوسیله کلنگ و طناب
حالا فرض کنید که در هنگام کوهنوردی هستید که به یک برف چال می رسید و برای عبور از آن برای نفرات تیم خود احساس حمایت میکنید. ساده ترین شکل حمایت بر روی برف استفاده از یک کلنگ و یک حلقه طناب یا انفرادی های به هم گره زده شده موجود در تیم است.
برای ایجاد یک حمایت ساده برای نفرات ضعیف تیم میتوانید گلنگ خود را بعد از کوبیدن برف زیر به شکل عمود در برف فرود کنید و با انداختن طناب به دور انتهایی ترین نقطه آن و برگرداندن ادامه آن به دور مچ پا ، یک حمایت ساده ایجاد کنید. این حمایت ساده و سریع میتواند برای مبتدی ها که میخواهند احساس امنیت بیشتری بر روی برفچال داشته باشند استفاده شود.
شکل 20




مزیت بزگ این شکل حمایت اینست که چون از کارابین استفاده نمیشود میتوان از چند طناب یا انفرادی به هم گره زده هم استفاده کرد.
شکل دیگر و پیشرفته تر این مدل حمایت اینست که با انداختن یک تسمه و یک کارابین میتوانید و رد کردن طناب از داخل آن حمات ایستاده ای را انجام دهید.
تنها اشکالی که این حمایت نسبت به قبلی دارد اینست که گره نمیتواند از داخل کارابین رد و شود و حتما باید طناب شما یک تکه باشد.
شکل 21







حمایت بدنی
اما شکل پیشرفته تر حمایت روی برف چال، حمایت نفرات روی بدن است. این حمایت میتواند در هنگام سقوط های احتمالی ایمنی بیشتری را برای نفرات ایجاد کند.
برای برقرای این حمایت ابتدا باید بوسیله یک کلنگ یا لنگر برف کارگاهی ایجاد کرده و و سپس در زیر کارگاه یک چاله برفی درست کنید بطوری که تمام نشیمنگاه شما در آن قرار گیرد. سپس باید در آن چاله نشسته و خود را با طناب یا تسمه به کارگاه متصل کنید [(خود حمایت بزنید). سپس طناب را باید به دور کمر پیچانده و با دست آنرا کنترل نمایید.
اگر در این حالت شخص صعود کننده سقط کند شما باید با یک نیم پیچ دادن به طناب به دور بدن آنرا قفل کنید.
شکل 22



اگر در تیم لنگر برف داشته باشید میتوانید کارگاه خود را با لنگر برف نیز برپا نمایید. شکل زدن کارگاه با لنگر برف به صورت است که ابتدا باید محلی را برای دفن لنگر آماده کنید. سپس لنگر برف را با زاویه 45 درجه نسبت به سطح برف داخل آن فرو کنید. نکته مهم در استفاده از لنگر برف اینست که آنرا باد رو به بیرون استفاده کنید و (بالهای لنگر برف به سمت بیرون باز شوند).
شکل 23




حرکت روی برف- بخش سوم - ترمزها


تهیه و تنظیم : افشين يوسفی
Afshin_yousefi_k2@yahoo.com

عکس ها از کتاب: mountaineering, the freedom of the hills- 4th edition


با توجه به فرارسیدن فصل سرما و پوشیده شدن کوها از برف، لزوم فراگیری اصول اولیه گام برداری و صعود و فرود از مناطق برفی و برفچال ها همواره احساس شده. برای این منظور همیشه توصیه شده که قبل از اینکه به کوه بروید و خود را با کوهستان و خطرات آن درگیر کنید، بهتر است اصول و قوانین اولیه این کار را فرا بگیرید.
توصیه من به شما دوستان کوهنورد این است که قبل از اینکه این موارد را شخصا تجربه کنید یا اینکه سعی کنید آنها را از مقالات و کتاب ها فرابگیرد، این تکنیکها را در کلاسهای کارآموزی یا در نزد اشخاص با تجربه فرابگیرید.



حمایت خود و ترمز بوسیله کلنگ
همانطور که در فصل های قبل گفته شد، یکی از کاربردهای کلنگ به عنوان پای سوم کوهنورد، ایجاد تعادل و حمایت برای شخص صعود کننده است.
به طور مثال، شما در حال صعود هستید. کلنگ خود را در برف فرو برده اید و در حالت ضربه زدن با پا هستید که یک باره پای شما از روی برف سر خورده و از زمین جدا می شوید. خوب اولین و سریعترین واکنشی که بدن شما نسبت به این عمل انجام می دهد چیست؟
جواب ساده است، به سرعت کلنگی را که در برف فرو کرده اید را محکم در دست می گیرید تا مانع از لیز خوردن شما بر روی برف شود.
این همان حمایتی است که کلنگ برای شما ایجاد کرده است.
شکل 12






یکی دیگر از کاربردهای کلنگ در هنگام سر خوردن، ترمز است.
به طور کلی در کوهنوردی، سر خوردن هر شخص روی برف به یکی از این 3 حالت زیر اتفاق می افتد.
سر خوردن عادی یا سر خوردن از روبرو. این سر خوردن بیشتر در فرودها پیش می آید و ساده ترین شکل بر هم خوردن تعادل است . در این وضعیت باید به سرعت دست به کار شوید و سر کلنگ را که در دست شما است را به کنار پهلوی خود در برف فرو کنید و با دست دیگر به بدنه کلنگ فشار آورید و به سمت سینه خود بچرخید. باید توجه کنید که اگر کرامپون در پای شما نیست می توانید از پنجه پا هم در ترمز کردن استفاده کنید.
شکل 13



توجه : در این حالت مواظب باشید که بر اثر اشتباه، سخمه کلنگ را در برف فرو نکنید که باعث بهم خوردن وضعیت ساده و از دست دادن کلنگ خواهد شد.
شکل 14


یکی دیگر از حالت ها، سر خوردن با صورت و سینه است که این حالت هم بیشتر در فرود ها رخ میدهد و از حالت اول کمی خطرناکتر است. برای ترمز در این وضعیت، سریعا کلنگ را در دو دست خود به حالت آماده در آورید و سپس تیغه کلنگ را در روبروی صورت خود و در برف فرو کنید و با دادن یک حرکت چرخشی به بدن، حول نقطه تیقه مانند پرگار بچرخید و به حالت وضعیت شماره 1 درآمده و ترمز کنید .
شکل 15

از خطرناکترین حالت سر خوردن که بیشتر در هنگام صعود رخ می دهد، افتادن از پشت با کمر است که در این حالت حتی می تواند به کله ملق شدن شخص در هنگام صقود هم بی انجامد.
در این وضعیت باید به سرعت کلنگ را در دو دست خود بگیرید و همانطور که با کمر به سمت پایین سر می خورید، تیغه کلنگ را در کنار پهلوی خود و در برف فشار دهید و با یک حرکت چرخش، گردش به وضعیت شماره 1 درآمده و سریعا ترمز کنید.
شاید ترمز کردن در این روش برای دفعات اول تمرین، کمی مشکل باشد ولی با کمی تکرار به راحتی می توانید آنرا اجرا کنید.
شکل 16


تهیه و تنظیم : افشين يوسفی
Afshin_yousefi_k2@yahoo.com

عکس ها از کتاب: mountaineering, the freedom of the hills- 4th edition


با توجه به فرارسیدن فصل سرما و پوشیده شدن کوها از برف، لزوم فراگیری اصول اولیه گام برداری و صعود و فرود از مناطق برفی و برفچال ها همواره احساس شده. برای این منظور همیشه توصیه شده که قبل از اینکه به کوه بروید و خود را با کوهستان و خطرات آن درگیر کنید، بهتر است اصول و قوانین اولیه این کار را فرا بگیرید.
توصیه من به شما دوستان کوهنورد این است که قبل از اینکه این موارد را شخصا تجربه کنید یا اینکه سعی کنید آنها را از مقالات و کتاب ها فرابگیرد، این تکنیکها را در کلاسهای کارآموزی یا در نزد اشخاص با تجربه فرابگیرید.


فرود از شیب برفی
هنگامی که شما شیب برفی یا کوهی را صعود می کنید، زمانی هم می رسد که بخواهید به پایین برگردید. هرچند که فرود از شیب های برفی لذت بخش و سریع تر از صعود آن است، ولی یک لحظه غفلت در فرود می تواند خطر ساز باشد.
برای پایین آمدن از شیب های برفی هم چند روش وجود دارد که هر کدام با توجه به شرایط برف و شیب مورد استفاده قرار می گیرند.
اگر سفتی برف متوسط و شیب هم کم بود، می توانید برعکس یک صعود ساده و پشت به شیب و با کندن جای پا با پاشنه، فرود بیایید. در این حالت کلنگ می تواند در دست شما آماده برای ایجاد حمایت یا تعادل باشد ولی نقش اساسی ندارد.
شکل 7




اگر شیب بیشتر و برف سفت تر شد، باید از حمایت کلنگ هم یاری بجویید. به این صورت که ابتدا کلنگ را در برف فرو کرده و به صورت نیم خیز و با کندن جای پا با پاشنه به ترتیب فرود آیید. (ترتیب کلنگ، پا ، پا)
شکل 8


یکی از روشهای محبوب پایین آمدن از شیب ها، روش یخ سر یا کلنگ سخمه است که خود حالت های متفاوتی داردیخ سر در شیب های کم و متوسط به این صورت است که روی پا ها بایستید و روی شیب سر بخورید. در این حالت بهتر است همواره کلنگ را در دستان خود به صورت آماده نگه دارید که در صورت بر هم خوردن تعادل از آن استفاده کنید
شکل 9




روش دیگر برای برفهای سفت با شیب تند تر اینست که از سخمه کلنگ به عنوان ترمز و ایجاد نقطه تعادلی و سر خوردن روی پا ها کمک بگیرید.
در این حالت بدن شما باید به صورت نیم خیز و کلنگ در یک سمت بدن و با دو دست بگیرد و به اندازه لازم در برف فشار دهید تا سرعتتان تنظیم شود
شکل 10


اگر عضلات پای شما در این حالت خسته شد یا اینکه دوست داشته باشید لذت بیشتری از فرود ببرید، می توانید از باسن خود نیز برای سر خوردن استفاده کنید. فقط بیاد داشته باشید که شلوار شما ضد آب یا از جنس گرتکس باشد تا خیس شدن و سرما باعث آزار شما نشود
شکل 11



بخش اول - صعود

تهیه و تنظیم : افشين يوسفی
Afshin_yousefi_k2@yahoo.com

عکس ها از کتاب: mountaineering, the freedom of the hills- 4th edition

با توجه به فرارسیدن فصل سرما و پوشیده شدن کوها از برف، لزوم فراگیری اصول اولیه گام برداری و صعود و فرود از مناطق برفی و برفچال ها همواره احساس شده. برای این منظور همیشه توصیه شده که قبل از اینکه به کوه بروید و خود را با کوهستان و خطرات آن درگیر کنید، بهتر است اصول و قوانین اولیه این کار را فرا بگیرید.
توصیه من به شما دوستان کوهنورد این است که قبل از اینکه این موارد را شخصا تجربه کنید یا اینکه سعی کنید آنها را از مقالات و کتاب ها فرابگیرد، این تکنیکها را در کلاسهای کارآموزی یا در نزد اشخاص با تجربه فرابگیرید.


صعود از شیب های برفی
یکی از ساده ترین اصول صعود از شیب های برفی، کندن جای پا در برف با نوک و کناره پنچه پا (کفش کوه) است. برای این منظور میتوانید رو به شیب ایستاده و با پنچه پا به برف ضربه بزنید و با درست کردن جای پا در برف به صعود خود ادامه دهید.
در این زمان اگر برف کمی سفت بود، کلنگ پای سوم کوهنورد میتواند به یاری شما آید و با قرار دادن کلنگ در برف و ایجاد حمایت و تعادل موقت به برف ضربه بزنید.
( یکی از کاربردهای کلنگ ایجاد تعادل و حفظ حمایت موقت برای شخص درحال صعود است)
شکل 1







برای صعود در این حالت (با استفاده از کلنگ) به چند صورت میتوان عمل کرد.
اول اینکه روش صعود شما در شیب به صورت مستقیم و عمود بر شیب باشد.
در این حالت باید کلنگ را با دو دست در برف فرو کنید و به ترتیب پاها را در برف بکوبید و بالا آیید. (ترتیب گلنگ ، پا، پا )
شکل 2







حالا اگر در حین صعود به برف سفت برخورد کردید که دسته کلنگ در برف فرو نرفت، میتوانید از تیغه کلنگ با توجه به شکل زیر برای برقرای و حمایت موقت استفاده کنید.
شکل 3











در هنگام تراورس و صعود به صورت مورب باید به ترتیب زیر عمل کنید:
اول کلنگ را در دست سمت کوه بگیرید و سپس با فرو کردن کلنگ در برف و ایجاد حمایت، پاها را به ترتیب از پهلو به برف بکوبید و جای پا درست کرده و صعود کنید.
شکل 4











در این حالت ممکن است قصد صعود زیگزاک یا مورب را داشته باشید. برای دور زدن و صعود بازوی دیگر مسیر عبور، باید به ترتیب زیر عمل کنید.
در هنگام صعود به نقطه ای می رسید که می خواهید دور بزنید. اول کلنگ را در فرو کرده و اینبار دو دستی آنرا می گیرید. سپس با 3 حرکت (ضربه پا ) جهت حرکت را عوض کرده و در جهت مخالف شروع به صعود می کنید. در این حالت کلنگ از دستی به دست دیگر تغییر موقعیت میدهد. توجه داشته باشید که همواره کلنگ در دست کوه قرار داشته باشد.
شکل 5









یکی دیگر از روش های بکار گیری کلنگ در تراورس ها ، گرفتن کلنگ از بدنه و فرو کردن سخمه به شکل زیر است. این روش برای مناطقی توصیه می شود که عبور از آن، خطر و ریسک کمتری داشته باشد. چون در این حالت کلنگ نمی تواند به خوبی نقش حمایت و تکیه گاه سوم را ایفا کند و فقط برای عبور های موقت و سریع و ایمن است.
شکل 6






برپا کردن چادر در برنامه های کوهنوردی



چادر زدن در برنامه های کوهنوردی
در مورد چادر زدن مطالب زيادي را مي شود پيدا كرد ولي تقريبن هيچ‌كدام از آنها فنون پيشرفته‌اي در ارتباط با اين كار، بخصوص در ارتباط با فصل زمستان ارائه نمي‌كنند.
اگر در شيب زياد ويا در هنگام وزش باد بخواهيد چادر بزنيد.
اگر براي صعود و يا هر كار ديگري مجبور به ترك چادرتان باشيد و خيلي اگرهاي ديگر در اين مقالات مطرح نمي‌شوند. شايد به دليل شرايط متنوع و انتخاب‌هايي كه بيشتر از هرچيز به ابتكار اشخاص مربوط مي‌شود وشايد اجتناب از مباحث فني و دردسرساز كه با تجربه‌ها را در مقابل هم قرار مي‌دهد علت اين مسئله باشد .
ارائه مطلب آشنايي با چادر و چادر زدن در وبلاگ جرقه‌اي بود تا اين مطلب را آماده كرده و در اختيار ديگران بگذارم. اميدوارم با توجه، نكته بيني و تذكر همه خوانندگان، بازخورد آموزنده‌اي از اين مطلب به دست آورم.
از توضيح مكرر راجع به مشخصات چادر و تقسيم بندي‌هاي مربوط به آن گذشته و چند نشانه كلي براي چادرهاي ارتفاع بالا را ياد آور مي‌شوم و پس از آن با تشريح شرايط فرضي به راه‌كارهاي مواجه با آن و نكاتي كه در سرعت و كيفيت نتيجه كار تاثير مي‌گذارد اشاره خواهم كرد.
چادر ارتفاع به نسبت طول و عرض ارتفاع كمي دارد تا در مقابل باد مقاومت بيشتري داشته باشد.
ديركها به شكل مايل به زمين مي‌رسند تا در مقابل فشار باد متمايل به خوابيدن شوند و نشكنند.
ديركها در يك جا متقاطع نشده‌اند. يعني تقاطع بين ديركها در نقاط مختلف بر روي سطح چادر قرار گرفته‌اند.
بعد از بر پايي چادر برجستگي و يا شكستگي در سطح بيروني آن ديده نمي‌شود.
به شكل قسمتي از كره و يا مخروط و ياتركيبي از اين دو شكل هستند.

چند نكته در مورد استفاده از چادر:
متناسب با تعداد نفرات چادر اننتخاب كنيد. چادرهاي كوچك، توسط افراد از داخل آسيب مي‌بينند و چادرهاي بزرگ علاوه بر تحميل بار اضافه در هنگام برپايي به زمان و انرژي بيشتري نياز دارند.
در حد امكان قبل از ورود به چادر وسايل مورد نياز را جدا كرده و در بسته‌هاي مشخص داخل چادر ببريد و از بردن بارهاي اضافه و غير ضروري به داخل چادر اجتناب كنيد.
براي چيدمان وسايل طرح داشته باشيد تا وسايل داخل چادر همواره در دسترستان باشند و در شلوغي داخل چادر گم نشوند.
هرگز گاز و شمع روشن و ظروف مايعات و غذاي در حال پخت را در چادر رها نكنيد.
مايعات را فقط به اندازه مورد نياز از ظروف در دار خالي كنيد و در صورت اضافه آمدن آنرا مجددن به ظرف در دار برگردانيد.
هر حركتي را از قبل به هم چادر اطلاع دهيد تا مانع برخورد و ايجاد خسارت شويد.
هنگام باز و بسته كردن زيپ فشار را از دو طرف زيپ برداريد و بيش از حد به شيطونك زيپ فشار نياوريد.
مواد خوراكي و و ديگر مواد مورد استفاده را بدون كيسه دربسته، داخل جيب‌هاي چادر قرار ندهيد.
بعد از هر برنامه چادر را از داخل و خارج نظافت كرده و خشك كنيد. جيب‌هاي داخل چادر را يكي‌يكي برگردانده و خرده ريزهاي داخل آن راخالي كنيد.
در صورت بلااستفاده ماندن چادر براي زمان بيشتر از شش‌ماه آنرا از بسته بندي خارج كرده، از نظر كپك‌زدگي و پوسيدگي كنترل نماييد و بعد از يك روز دوباره بسته‌بندي نماييد.

نكاتي در مورد چادر زدن:
بندهاي حمايل چادر را بصورت كامل از قبل آماده كنيد . به حلقه اتصال بند بر روي چادر يك حلقه كشي اضافه كنيد و بند را به حلقه كشي ببنديد تا از انتقال ضربات باد به نقطه اتصال بند به چادر پيشگيري كنيد.
بندها را بلند بگيريد تا با زاويه كم به زمين برسند و مقاومت بيشتري در مقابل باد داشته باشند.
براي اتصال بند به زمين در زمستان از ميخ و يا خرده سنگ( در حدي كه بشود بند را دور آن پيچيد) استفاده كنيد. براي اين كار ابتدا طول بند را مشخص كنيد سپس آنرا با گره مس‌ورف بر روي وسط ميخ و يا سنگي كه انتخاب كرده‌ايد ثابت كنيد. محل رسيدن بند به زمين را مشخص كنيد. كمي برف را با پا بكوبيد و بعد ميخ و يا سنگ را به همراه بند و بصورت كشيده بر روي آن قرار دهيد و پايتان را روي آن بگذاريد. بسته به نوع برف و سرماي محيط لحظاتي را صبر كنيد. سپس با دست بند را در حدي كه فشار از روي ميخ برداشته شود بكشيد و پايتان را از روي آن برداريد. كمي برف روي آن بريزيد و مجددن پايتان را روي آن بگذاريد. بعد از چند لحظه برف بر روي ميخ و يا سنگ يخ خواهد زد. در هنگام جمع كردن چادر كافيست كه ميخ رااز درون گره بيرون بكشيد بااينكار گره مسورف باز خواهد شد. در مورد سنگ به اين سادگي نخواهد بود ولي در هر صورت گره مس‌ورف از هر گره ديگري راحت‌تر بازخواهد شد.
گاهي اوقات بر روي يالها باد برف را روبيده و سنگ بزرگي هم براي اتصال بند چادر وجود ندارد. يكم اينكه اين نشانه خوبي نيست و تاحدممكن در چنين جايي چادر نزنيد. جايي كه باد مي‌تواند برف را بطور كامل از زمين پاك كند، اگر قدرت لازم را داشته باشد چادر را هم از بيخ و بن خواهد كند.
اما اگر به هر حال به اين نتيجه رسيديد كه در چنين جايي چادر بزنيد براي اتصال بندها به زمين به كار بشتري نياز داريد. مقداري برف از اطراف بياوريد و در محلي كه قرار است هر بند را به زمين متصل كنيد، چاله‌ي دايره‌اي به شعاع سي‌سانتيمتر از برف پر كنيد و آن‌را با پا بكوبيد. براي هر بند لكه برف جداگانه‌اي ايجاد كنيد. به همان اندازه كه براي ايجاد لكه برف آورديد در كنار هر لكه برف آماده كنيد. كارهايي كه قبلن در مورد اتصال به ميخ و اتصال ميخ به برف گفته شد را تكرار كنيد و با برف‌هاي آماده روي ميخ‌ها و يا سنگ‌ها را بپوشانيد.


طول چادرهاي دوكي شكل را به موازات جهت باد قالب در منطقه نصب كنيد. با دقت به شكل نقابها و آثار وزش باد مسير و جهت باد قالب را تا حدود زيادي مي‌شود حدس زد.

در شيبها براي برقراري چادر بايد مساحتي را به صورت مسطح در زير آن آماده كرد.
بر روي سطوح پوشيده از برف با رعايت نكات مربوط به بهمن اينكارها راانجام دهيد.
ابتدا محيط سطحي كه قرار است مسطح شود را مشخص كنيد. در هنگام اين‌كار شكل چادر، نقاط نصب بندها و راه‌هاي مورد نياز براي رفت و آمد به چادر را در نظر بگيريد. ضلع پايين شيب را بكوبيد و تا نيمه مساحت مورد نظر اين‌كار راادامه دهيد. دقت كنيد كه برف‌هاي نيمه بالايي را پراكنده نكنيد چون براي بالا آوردن نيمه پاييني به حجم آن نياز داريد. برف‌هاي نيمه بالايي را بر روي نيمه پاييني بريزيد و آنرا بكوبيد. سطح بدست آمده را تا حد ممكن بكوبيد و در نهايت با دقت آن‌را صاف كرده و براي مدتي رها كنيد تا يخ بزند.

كار بر روي سطوح شيب دار بدون برف به اين سادگي نيست هر چند بطور كلي همين است. بعد از مشخص كردن مساحت زير چادر بايد شروع به كندن نيمه بالايي كنيد. اگر سطح يخ زده و يا سنگي باشد با قطعات سنگ كه از اطراف جمع مي‌كنيد نيمه پاييني را بالا بياوريد. در هنگام كندن نيمه بالايي خاك را پايين نريزيد و سنگهاي بزرگي كه بيرون مي‌آيد را پراكنده نكنيد. سنگ‌هاي درشت‌تر را در نيمه پاييني نزديك محيط قرار دهيد و هر چه به داخل سطح مي‌آييد از سنگهاي كوچك‌تر استفاده كنيد . براي لايه‌هاي رويي از سنگ‌هاي كوچك‌تر استفاده كنيد و در نهايت روي سنگ‌ها را با خاك نرم‌تر بدست آمده بپوشانيد.

در بارگاه اصلي بيشتر كوه‌هاي بلند محل چادر، يك يخچال مسطح است. چادر زدن روي يخ يعني فراموشي آسايش. يكم اينكه حرارت يخ خيلي از صفر پايين‌تر است و زيراندازها نمي‌توانند به‌خوبي از انتقال حرارت پيشگيري كنند. دو‌م اينكه با انتقال گرماي چادر، بعد از چند روزيخ‌هاي زير چادر به تدريج آب شده و سطح صاف زير چادر تغيير شكل مي‌دهد. همينطورآب شدن يخ‌ها باعث خيس شدن زير چادر و مشكلاتي از اين دست خواهد شد.
در شروع برنامه، نكات مربوط به صعود وبارگاه‌هاي بالا فكرها را به خود مشغول مي‌كند و اهميت بارگاه اصلي چندان به چشم نمي‌آيد. اما يك دوره هواي نامناسب براي صعود كه همه افراد را در بارگاه‌اصلي نگه‌مي‌دارد و يا نياز به استراحت بعد از هر صعود ارزش يك بارگاه، با چادرهاي سالم و راحت را به رخ خواهد كشيد.
در كوه‌هاي ايران در علم‌چال و يخچال شمالي‌سبلان امكان تجربه اين شرايط وجود دارد.
براي پيشگيري از اين مشكلات بهتر است كه با سنگ يك سكو به‌ارتفاع حدود نيم متر در زير چادر درست كنيد. ابتدا با چيدن سنگهاي بزرگ محيط سكو را مشخص كنيد.‌ (محيط سكو را يك تا يك‌ونيم متر از هر طرف بزرگ‌تر از زير چادر در نظر بگيريد.) داخل آن را با سنگ پركنيد. براي لايه زيرين سنگ‌هاي بزرگتر و در لايه‌هاي بعدي به تدريج سنگهاي كوچكتر استفاده كنيد. روي سطوح يخچالي در بعضي نقاط ماسه جمع مي‌شود. براي لايه نهايي از آن ماسه‌ها استفاده كنيد. اگر روي سطوح شيب‌دار را از سنگ خالي كنيد بعد از يك روز آفتابي مقداري ماسه از بين يخ‌ها بيرون مي‌زند. بهتر است قبل از ريختن ماسه سنگهايي كه چيده‌ايد را كاملن مسطح كنيد و يك زيرانداز نايلوني و يا پارچه‌اي روي آن بياندازيد. اين لايه مانع پايين رفتن ماسه در بين سنگ‌ها مي‌شود. اگراين لايه نايلوني به اندازه كافي بزرگ باشد به شكلي كه ديواره‌هاي سكو را بپوشاند تا حدودي هواي زير چادر را از جريان مي‌اندازد و باعث گرماي بيشتر مي‌شود.

در بارگاه‌هاي بالا براي صعود و يا بازگشت به بارگاه اصلي مجبور به ترك چادر خواهيد شد. به هر حال اين‌كار با كمي ريسك همراه است ولي بارعايت بعضي نكات مي‌شود از درصد ريسك كاست.
هنگام خروج از چادر وسايل رابسته بندي كرده و داخل يك كيسه بار قرار دهيد تا بر‌اثر ضربات طوفان، از داخل به چادر ضربه نزنند و در صورتي كه چادر پاره شد وسايل در كوهستان پراكنده نشوند.
بعداز خروج از چادر، سر ديركها را آزاد كنيد بدون اينكه از ليفه خارج نماييد. چادر را بخوابانيد و اضافه ديرك را جمع كرده كنار چادر قرار دهيد. دقت كنيد كه زيپ‌هاي چادر باز نمانده‌باشد. روي چادر را سنگ بپوشانيد. دقت كنيد قسمتي از چادر به شكل پرچم در نيامده باشد.(توضيح اين نكته برايم ساده نيست. منظورم اين‌ست كه گاهي يك قسمت اضافه و آزاد چادر در مقابل باد مثل پرچم شروع به پرپر زدن مي‌كند و باعث تخريب محل اتصال خودش مي‌شود)
محل چادر را دقيقن ثبت كنيد تا در تاريكي يا مه آن‌را گم نكنيد. اگر نمي‌توانيد از پيدا كردن مجدد آن مطمئن شويد با سنگ‌چين و يا پرچم در كنار آن علامت بگذاريد.

بعضي وقت‌ها مجبور مي‌شويد در مقابل باد چادر برپا كنيد. يكم به قدرت چادر و تناسب آن با سرعت باد و شرايط زمين فكر كنيد. اگر چادر شما در چنين شرايطي دوام نمي‌آورد از همين ابتدا از خير آن گذشته وبه گزينه‌هاي ديگر فكر كنيد. غار برفي و يا استفاده از چادر به عنوان كيسه بي‌واك بدون اينكه آن‌را برپا كنيد و يا هر گزينه ممكن ديگر.
اگر به اين نتيجه رسيديد كه چادر را برپا كنيد قسمتهاي مختلف چادر را با احتياط از داخل كيسه اصلي خارج كنيد و مراقب باشيد باد چيزي را با خود نبرد. حتمن موقع بسته بندي چادر زيپ‌ها را بسته‌ايد ولي براي اطمينان قبل از پهن كردن چادر يك‌بار ديگراز بسته بودن زيپ‌ها مطمئن شويد. شكل چادر و موقعيت نصب آنرا به خاطر آوريد و گوشه‌اي كه در مقابل باد بايد نصب شود را با بند به محل مورد نظر ثابت كنيد. به ترتيب هر گوشه‌اي كه نزديك تر به جهت باد است را بر روي زمين نصب كنيد. در تمام مدت روي چادر رانگه‌داريد و مانع باد افتادن در چادر شويد. ديركها را بدون بلندكردن چادر از ليفه‌ها عبور دهيد و يا به قلابها وصل كنيد.
با كمك هم و در يك زمان همه ديركها را برپا كنيد. كف چادر را تا حد ممكن از زمين بلند نكنيد. در كمترين زمان و با كمك هم پوش چادر را روي آن بكشيد. بهتر است براي اطمينان يك نفر داخل چادر شده و وسايل را با خود به داخل ببرد.
بندهاي حمايت چادر را كه از قبل آماده كرده‌ايد مثل گوشه‌هاي چادر، به نسبت نزديكي به جهت باد بر روي زمين ثابت كنيد. همزمان روي دامن پوش چادر را با برف و سنگ بپوشانيد. بعد از نصب همه بندها دوباره همه آنها را امتحان كنيد. به علت مزاحمت باد و شرايط مشكل كار شايد بعضي از آنها را با كيفيت لازم به زمين متصل نكرده باشيد.

چه نكات ديگري در خصوص برپايي بارگاه به نظرتان مي‌رسد؟
تجارب خود و نكاتي كه مي‌دانيد را با ديگران به اشتراك بگذاريد.
سوالاتي كه داريد را مطرح كنيد.
تمرین یک
1. چند دقیقه آرام بگیرید و توجه خود را به هر دم و بازدم معطوف دارید . آرام و آسان با استفاده از پرده دیافراگم نفس بکشید . ببینید با هر بازدم چقدر احساس راحتی می کنید .
2. سپس توجه خود را متوجه بدنتان سازید و به آرامی آن را از پائین تا بالا برانداز کنید ; از پاهای خود شروع کنید ; به ماهیچه ساق پا ; رانها ; باسن ; شکم; گردن و سر و صورت خود نگاه کنید . آنگاه چشم خود را برگردانید و به شانه ها ; بازوها و در آخر ساعد و کف دستانتان نظر اندازید . همانطور که بدن خود را برانداز می کنید از جائی که دچار تنش است یاد داشت ذهنی بردارید . سعی نکنید محل فشار را تغییر دهید ; فقط متوجه آن باشید . می بینید که در موقع انجام این کار بدنتان به آرامش می رسد .
3. پس از چند دقیقه ; با 5 یا 6 نفس عمیق خود را به حالت آمادگی حرکت برگردانید . بعد از نفس ششم بدن خود را بالا بکشید و صعود کنید .

بالاخره اگر می خواهید مهارتهای کسب آرامش را بیاموزید بکوشید یک دوره آموزشی یا نوار آموزشی را انتخاب کنید که فردی کار آزموده مربی آن است ; چرا که یک برنامه آموزشی خوب باید حاوی شماری از فنون مراقبتی مهم باشد .

اعتماد به نفس
شاید بهترین پادزهر در مقابل اضطراب شدید اعتماد به نفس باشد . اعتماد به نفس زمانی که دچار اضطراب شده اید نمی تواند در غلبه بر ان به شما کمک کند ; اما در ابتدای کار احتمال مضطرب شدن شما را کاهش می دهد . هرچند که اعتماد به نفس افراد از موقعیتی به موقعیت دیگر تغییر می کند ; اما در هر یک از آن موقعیت ها نسبتا ثابت می ماند . برای مثال بعضی از افراد وقتی که در حالت معلق بودن به خوبی حمایت می شوند اعتماد به نفس خوبی دارند ; اما وقتی روی دیواره ای با حمایت ضعیف قرار دارند از اعتماد به نفس شان کاسته می شود ; در حالیکه برای برخی دیگر عکس این شرایط مصداق دارد .
به هر حال ; مردان " دیواره " معمولا در مقابله با یک وضعیت معلق جدی به ضعف اعتماد به نفس دچار می شوند و احساس آنها نسبت به سهولت صعود یک دیواره ; هر قدر دشوار باشد ; تغییری در این وضعیت ایجاد نمی کند . مهارتهای روحی همانند مهارتهای جسمانی به شرایطی که آنها را آموخته ایم وابسته هستند . جنبه دیگر از خصلت نسبتا با دوام اعتماد به نفس آگاهی به این است که یک شبه نمی توان به آن دست یافت . حصول اعتماد به نفس به سخت کوشی و برنامه ریزی زیادی نیاز دارد . متاسفانه از دست دادن اعتماد به نفس به کوشش و برنامه ریزی زیادی وابسته نیست !!
تجربه قبلی تاثیر قدرتمندی بر اعتماد به نفس دارد . در نتیجه ; بهترین راه برای افزایش اعتماد به نفس در مسیری " دشوار" آن است که برنامه خود را در مسیر های " آسانتر " که شکل مشابهی دارند آغاز کنیم . این مسیرها باید در آغاز ساده باشند و به تدریج دشوارتر شوند . از آنجا که شرایط آب و هوائی ممکن است با برنامه ما همراهی نکند ; باید در برنامه خود تغییرات رطوبت هوا را هم منظور کنید و هر تمرین مهارتی و بدنی که با آن تناسب دارد انجام دهید . شاید مهمترین موضوع در زمینه تعیین هدف برای خود آن باشد که هدفها ارزشمند و واقع گرایانه تعیین گردند . به خاطر داشته باشید زمانی که در خانه نشسته اید و یک کتاب راهنما را می خوانید ممکن است مسیر ها به نظرتان واقعگرایانه به نظر رسند ; اما وقتی که در پایان آنها ایستاده اید چنین نباشد !
به محض آنکه ایده اولیه تعیین هدف را دریافتید ; می توانید از آن به شیوه های هشیارانه تری برای تمرکز روی جنبه های معین فن کوهنوردی ; یا تجسم یک مسیر استفاده کنید . این نیازمند آن است که به عنوان یک کوهنورد بیشتر به تحلیل نقاط ضعف و قدرت خود بپردازید . به هر صورت سودمندی چنین رویکردی بسیار زیاد است ; زیرا کاری که می کنید در اساس تبدیل جنبه های منفی برخورد خود به جنبه های مثبت است که هدفی را برای بازدهی آینده شما تعیین می کند . برای مثال : من اساسا کوهنوردی کند و محتاطم . وقتی شرایط مناسبی دارم ; خوب مشکلی پیش نمی آید . اما وقتی در کوهنوردی ضعیف عمل می کنم انرژی بسیار زیادی را صرفا در حالت معلق بودن از دست می دهم . در نتیجه ; تعیین یک هدف خوب برای من به هنگام ضعیف عمل کردن در کوهنوردی این است که به محض پیدا کردن یک جای دست خوب از آن استفاده کنم .
روش دیگری که برای کسب اعتماد نسبت به یک مسیر معین پیشنهاد می شود آن است که عبور فرد دیگری را از آن نگاه کنیم و حتی بهتر آنکه گذر چندین نفر دیگر را از آن نظاره گر باشیم . در مورد مسیر های کوههای بزرگ گاهی صحبت کردن با کسانی که قبلا آن مسیر را پیموده اند می تواند کافی باشد ; مهم ترین چیز آن است که خود را به آنها پیوسته بدانیم .
در نتیجه ; راه رفتن بدنبال دوستی که فقط کمی از شما بهتر است می تواند راهبردی خوب برای کسب اعتماد به نفس در باره یک " سطح بالاتر " باشد ; اما نگاه کردن به کوهنوردی استثنائی که با سه جهش از سنگ بالا می رود شاید چندان کار ساز نباشد !!
در سطحی عمومی تر ; تصور اینکه با موفقیت از کوهی صعود کرده اید هم می تواند تاثیر مثبتی بر اعتماد به نفس شما بگذارد . برای بعضی مردم مشکل است که تصوراتی از رفتار متعادل را در ذهن خود شکل دهند . اما با تمرین هرکسی می تواند از تخیل خود استفاده کند . فقط برخی افراد بیش از دیگران به این تمرین احتیاج دارند . با استراحت اندکی قبل از کوشش برای تمرین ذهنی می توان به فرآیند تخیل سازی سرعت بخشید . اگر با تجسم کارهائی آغاز کنید که با آنها آشناتر هستید ; باز هم به شما کمک خواهد کرد . فراموش نکنید : هر قدر به موفقیت های بیشتری دست یابید بیشتر به تخیل خود اعتماد خواهید کرد و این تخیل سازی برایتان ساده تر می شود .
گردآوری اطلاعات هرچه بیشتر ; قبل از طی یک مسیر; به کارکرد قدرت موفق تر قدرت تخیل کمک می کند ; به این ترتیب می توانید قدرت تخیل تفصیلی تر و روشن تری بیابید . گردآوری این اطلاعات برای یافتن راه حل های مختلف در برنامه ریزی هدفهائی که برای خود تعیین کرده اید نیز بسیار مهم است .
اگر این کار را نکنید و همنورد شما نخواهد تنها مسیر انتخابی شما را طی کند ; همه تمرین های ذهنی و امادگی های قبلی شما به هدر خواهد رفت .
سخن آخر آنکه همواره بکوشید در باره کوهنوردی مثبت فکر کنید . به جای آنکه بگوئید نمی توانید کاری را از پیش برید ; بکوشید از پس مشکلاتی برآید که مانع انجام آن کار می شود . پس از آن برای هدفهایی برنامه ریزی کنید که شما را قادر به رسیدن به خواسته هایتان می کند . ...... این مطلب ادامه دارد


نویسنده : لو هاری
ترجمه : همایون راستان
منبع : آوای دماوند شماره 45